Beritos

Beritos is geboren te Waregem op 28 december in het jaar 1954 als Gilbert Vangampelaere. Jawel, je ziet het goed: op de dag van de onnozele kinderen. Moedertjes houden niet van die onnozelheid en hebben de naamdag stiekem veranderd in: de dag van de onschuldige kinderen. Voor Beritos maakt het niets uit. Wanneer je geboren bent heeft geen belang, maar wel wie er geboren is.

Hij kom uit een gezin van negen kinderen, liep school te Waregem, waar hij toen woonde, en wilde al vlug gaan werken. Op school was het steeds van doe dit en doe dat. Op een lijntje lopen en dingen leren die hem geen fluit interesseren, zijn niet aan zijn karakter besteed.

Dus toen hij achttien was, was het genoeg en trok de wijde wereld in. De wereld van de grote mensen die het allemaal zo goed wisten. Al vlug zag hij in dat men ook in deze wereld dingen werden aangeleerd die niets met de werkelijkheid te maken hadden. Om de kost te verdienen startte Beritos als loodgieter en hield dat vijftien jaar vol.

Het eerste jaar dat hij loodgieter was werd hij onder de wapens geroepen: terug op een lijntje lopen! Samen met zijn Brusselse vriend Marnix, die ook geen lijntje kon volgen, ontpopten zij zich tot een duo waar geen enkele kazernemuur tegen bestand was. Dit hielden beiden lang vol, tot de wet hen tegenhield.

Later heeft Beritos een achttal jaar het algemeen onderhoud verzorgd in een textielfabriek. Op dit ogenblik is hij werkzaam bij de firma Terracottem,( www.terracottem.com ) daar wordt een grondverbeteraar aangemaakt.

Zijn ergernissen: mensen met pretentie van hier tot in Amerika; mensen die stemmen op uiterst rechtse partijen zonder het besef te hebben dat dit de ondergang is van de democratie; politiekers die beweren de noden van hun kiezers te kennen en eens op hun postje gezeten er niets meer van bakken; geschilderde vrouwen (poederdozen) met pretentie; mensen die gestudeerd hebben en de voeling met de realiteit zijn kwijtgeraakt. Hij heeft er nog enkele, maar daarvoor moet je maar zijn columns volgen op deze site.

Een lijfspreuk die bij hem past: ni dieu, ni maître.

Vroeger had Beritos de literatuur nog niet ontdekt, wel verzamelde hij onschatbare gegevens over het leven en hoe de mensen zich gedroegen in bepaalde omstandigheden. Veel later, op zijn veertigste, heeft hij zijn eerste roman geschreven : De Jagers, een jeugdboek. Bij het publiek viel het goed mee. Doordat de meeste van zijn lezers bijna nooit een boek ter hand namen en zo het lezen ontdekt hadden, was dit voor Beritos een stimulans om verder te schrijven. Ook de volgende boeken: De Witte Kracht; Wraak en Pikant, Donkere kerkpaden, Zonnevrouwen en zijn gedichtenbundel Alledaagse krabbels met kriebels werden graag gelezen. Zijn werken zijn romans die vlot lezen en geen moeilijke woorden of zinsbouw bevatten. Zo hoef je geen woordenboek naast je te hebben om het boek te doorworstelen. Zijn werken zit vol van spanning en herkenbare situaties uit het dagelijkse leven. Een onwaarschijnlijke afloop en een portie erotiek laten de lezer genieten van de woordenvloed. Hij schrijft voornamelijk voor mensen die graag lezen, maar het niet zien zitten om de soms moeilijk geschreven boeken uit de rekken te halen. Het is alsof je naast mij zit te vertellen, zei een kunstenaar hem ooit.

“Ik heb niet gestudeerd of zo om te schrijven. Ik doe het liever op mijn manier dan die die door het kliekje van de heersende literaire wereld wordt voorgeschoteld. Eens zei een gekend schrijver: schrijver wordt je niet, dat ben je. Bij gebrek aan uitgever, geeft hij zijn boeken uit in eigen beheer.

Wat niet mag vergeten worden zijn zijn vrouw Christine en zijn drie kinderen Valerie, Gene en Stefanie. Zonder hun liefdevolle steun zou alles niet zo goed gaan, want in het leven zijn warme mensen zeer belangrijk.

Zijn levensmoto is: doe niet zo moeilijk. In zijn “Muzekotje”, de plaats waar zijn boeken en schilderwerken geboren worden, is hij op zijn best. Met muziek op de achtergrond van Faithless, De Mens, U2, Metallica, Gorki, Steve Vai, Jimi Hendrix, Noordkaap, of gewoon Studio Brussel. Kortom, alle muzieksoorten zijn welkom. In zijn Muzekotje zit hij in een andere wereld, daar kan hij alle onrecht de baas.

Als kunstschilder kan hij zijn gevoelens op een plastische manier naar de mensen vertalen. Zijn werk maakt hij herkenbaar door kleurrijke, abstracte vormen die hun oorsprong vinden in gevoelens en dagelijkse ervaringen. Het is een ongeremde blik op zowel de zichtbare als de onzichtbare werkelijkheid van het leven. Wanneer hij achteruit of voorruit kijkt, ziet hij hetzelfde: mensen leren blijkbaar niet veel uit het verleden en maken keer op keer dezelfde fouten. Door heersende of opgelegde artistieke regels laat Beritos zich niet beïnvloeden. Zijn inspiratie is ook deels biografisch en ook gebaseerd op literatuur en poëzie. Op een niet directe manier behandeld hij onderwerpen als eenzaamheid, sociaal onrechtvaardigheid, nootlot, verdriet, leven, enz.
De technieken die hij gebruikt hebben niets te maken met academische voorschriften en zijn soms door anderen moeilijk te begrijpen. Dat levert kleurrijke doeken op met een eigen karakter, vol spanning en vol van een wereld waarin realiteit en fantasie door elkaar heen lopen.

Beritos: de betekenis van dit pseudoniem gaat terug naar zijn kinderjaren. Niemand gebruikte zijn echte naam, Gilbert, maar zei: Berrie of Berke (dit laatste was typerend voor de meisjes).Toen hij met vrienden op een dag cowboy en indiaantje speelden werd Beritos geboren. zij speelden een stuk uit een van de vele Jommekes boeken en dit toneel speelde zich af ergens in Mexico. Aangezien Jommeke en zijn kornuiten bijna ieder woord eindigden met os, zei iedereen toen Beri…tos. Zo sleept hij dit pseudoniem reeds jaren met zich mee als een oud kledingstuk waar hij geen afscheid kan van nemen. Gebeurtenissen uit kinderjaren mag je zo maar niet verwerpen of onderdrukken. “Zolang er een kind schuilt in de mens, is hij goed bezig en zijn jaloersheid en prestatiedrang ver weg.” Een overzicht van enkele jaren bezig zijn: